มันเริ่มต้นที่ งานบอลประเพณี ปี 2548
ฉันเละเขามาเจอกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ในกลุ่มเพื่อน
เจอกันโดยไม่คาดคิดคาดฝันมาก่อน

วันนั้นไม่ใช่วันแรกที่เรา 2 คนเจอกัน
เพราะเราเจอกันมาก่อนหน้านั้น 2 ครั้ง
แต่ไม่มีโอกาสที่คุยกันสักที จนกระทั้งวันนั้น

เราพูดคุยกันเหมือนกับคนที่รู้จักกันมานาน
ยิ้ม หัวเราะ หยอกล้อกัน ซึ่งไม่เหมือนคนพึ่งรู้จัก
จากที่ร้าน sizzler siam center เราก็ต้องแยกกันไป
ที่ งานบอล แต่แล้ว เราก็ได้มา นั่งข้างๆกันอีกครั้งที่ stand

ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เชื่อว่ามันเป็นพรหมลิขิต
ที่เรา 2 คนได้มานั่งข้างๆกันที่ stand เพราะวันนั้นมีคนนับหมื่น
แต่เราก็ได้มาแปลรหัสข้างๆกัน มาคุยกันต่อ...
 
แล้วจากวันนั้น สิ่งสวยงามมันก็เกิดขึ้นในใจเราทั้ง 2 คน
เราติดต่อกันทางโทรศัพท์ส่วนใหญ่ และ MSn ในบางครั้ง
แล้ววันหนึ่งเขาก็เข้ามาอ่านใน ไดอารี่ของฉัน ที่ ที่ฉันเผลอ
เขียนเกี่ยวกับเขาไป ฉันกลับมาลบข้อความนั้นออก
แต่ก็พลาด... มันยังเหลือประโยคสำคัญ 1 ประโยค
ซึ่งทำให้เขาเริ่มจะรู้ว่า ฉันมีความรู้สึกดีๆให้เขา เช่นกัน

ไม่นานเราก็รู้ว่า สิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ มันก่อตัวขึ้นพร้อมๆกัน
ในใจทั้งสองฝ่าย ฉันมีความสุขมากๆ ที่ เรารู้สึกเหมือนกัน
จากนั้นอีกไม่นาน เราคุยโทรศัพท์ เพิ่มมากขึ้น เรียนรู้กันและกัน
ออกไปเที่ยว ทานข้าว ทานไอครีม ถ่านรูปสติ๊กเกอร์ด้วยกัน

จนทำให้ฉันมั่นใจในตัวเอง และตัวเขามากขึ้น
แล้วในวันที่เขากลับมาจาก trip ดำน้ำที่อันดามัน
จาก airport เอากลับมาหาฉันก่อน ที่จะกลับบ้าน เพื่อจะเจอฉันเพียง
2 ชม เพื่อจะมาคุยกัน เพื่อจะมาถามความรู้สึกของฉัน....

แล้วฉันก็รับรักเขา

จากวันนั้น ถึงตอนนี้ มันผ่านมานานพอสมควรแล้ว
เรามีความสุข เราหัวเราะ เรายิ้มแยม หยอกล้อ
เราทะเลาะกัน เราร้องไห้ เราโกรธ และโมโห
แต่สุดท้ายเราฝ่าอุปสรรคอันเลวร้ายนั้นมาได้

เบน...เธอคือที่สิ่งมีค่าที่สุด เธอคือคนที่ฉันต้องการ.... 

เธอมาแต่งเติมท้องฟ้า .. ที่มืดมัวให้มีดวงดาว
เธอมาทาสีให้ห้องเทาๆ .. หมดความเหงาไป